| Tanakorn's profileA walk to rememberPhotosBlogLists |  Tools  Help |
A walk to remember
21 September เรียน........จบ.......ไปไหนมันมีคนบอกให้อัพ อัพก็อัพ นั่งนึกอยู่ตั้งนานว่ามันอัพยังไง นานมากจริง ๆ ตอนนี้เรียนจะจบแล้ว เหลือแค่สอบแค่สอบจริง ๆ นะ ยังไม่รู้เลยว่าต่อไปกูจะเอายังไงกะชีวิตดี แต่ก็ไม่เป็นไร ชีวิตนี้มีไว้เดินทาง คนเราเดินทางตลอดเวลาอยู่ เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ที่ต่างไปจากเดิม ในแต่ละก้าวเดินที่เดินทางในชีวิตมหาลัย เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ เยอะ แต่ในตอนนี้กำลังจะเดินทางใหม่ในเส้นทางของสิ่งที่เรียกว่า "ชีวิตในช่วงการสร้างตัวเอง" มีคำถามหลายคำถามที่ต้องตอบกับตัวเองทั้งหนทางเก่า หนทางใหม่ที่ไป การเดินทางในหนทางเก่ากำลังจะสิ้นสุดลง ใจหาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะโลกมันก็เดินของมันอยู่ คำถามคือ เราเหลืออะไรทิ้งไว้ให้กับคนปลายทาง ชุมนุมหรือกิจกรรมหรือ เหลือไว้แล้วจริง ๆ หรือ ที่ทำเอาไว้ พอแล้วหรือ คนปลายทางน้อง ๆ เพื่อน ๆ ทั้งหลายแล เราพร้อมจะทิ้งไว้แล้วก้าวเดินจริง ๆ หรือ คำตอบคือ ใช่ พร้อมแล้วที่จะก้าวเดิน ไว้ใจในน้อง ในเพื่อน ที่เหลืออยู่ตามทางเดิน แล้วก็เดินออกไปในทางใหม่ ที่ตัดสินใจ ไปเป็นนักเดินมือใหม่ ในเส้นทางที่ไม่รู้จัก แล้วคิดถึงเส้นทางเก่าในบางเวลา หนทางใหม่อีกไกล หนทางเก่าก็ยังไม่สุดทาง ก็แค่เดินต่อไปเท่านั้นเอง หนทางไกล ใช่ว่าใจจะกันดาร(แต่เหงา) หนทางใหม่ไม่รู้จะเป็นอย่างไร แต่คงจะรู้คำตอบได้ที่ปลายทาง ปล. สักวาเหงาใดจะเทียบเท่า อันความเหงาใจเราไม่รู้หาย แม้ดอกเอื้องโชยกลิ่นพริ้วรมกาย ก็จะได้เพียงกลิ่นใช่จิตใจ 30 July ไปเชียงใหม่มาไปเชียงใหม่มา
เหนื่อยดี สนุกมากด้วย
ดีใจที่ได้ไปกับเพื่อนร่วมเดินทางที่ไปด้วยกันแล้วสบายใจ
ดีใจที่ได้รู้ว่าไปคนเดียวกับไปหลายคนต่างกันยังไง
อ้อ ครั้งนี้ไปอมก๋อย
ไปหมู่บ้านหมู่เซอหลังเมืองเก่ามา
มันอยู่ที่อมก๋อย แต่ห่างตัวอำเภออมก๋อย ไปหลายโลอยู่
ต้องนั่งโฟวีนเข้าไป
เพื่อจะไปทำห้องสมุดให้กับเด็กในโน้น
ชาวบ้าน และ เด็ก ที่นั่นต้องการมากจริง ๆ นะ
ใครคนใดที่เข้ามาอ่านเสปซนี้
ข้าพเจ้าต้องการ หนังสือบริจาค เสื้อผ้ากันหนาว จำนวนมาก
เพื่อชาวมูเซอ พี่น้องไทยอีกเผ่าหนึ่ง
ก่อนเดือนพฤจิกายนศกนี้นะครับ
มีไรติดต่อที่ 0865255050 นะ
ขอบคุณหนังสือสารคดี ที่ทำให้เจอหมู่บ้านนี้
ขอบคุณ หัวหน้าสมบูรณ์และครูรุ่งนภา
ขอบคุณ เพื่อนร่วมเดินทางที่ไปด้วยกัน
ขอบคุณ เธอ
ขอบคุณ โลกเบี้ยว ๆ ที่ทำให้ฉันได้เดินทาง
ขอบคุณ ดาวลอยและอากาศเย็น ๆ
ขอบคุณ หัวใจที่เริ่มปวดอีกครั้ง
ขอบคุณของขอบคุณ ใครคนหนึ่งในฐานที่เข้าใจ
21 July เพื่อนของเราชื่อความเหงาเหมือนไม่ได้อัพเสปซนานมาก เพราะไม่รู้ว่าไปเป็นบ้าอะไรอยู่
ความรู้สึกว่าแพ้ รู้สึกว่าจะทำใจเกือบจะได้แล้ว
ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะบอบบางกับเรื่องแบบนี้
ไม่รู้ด้วยตอนต่อไปนี้จะเป็นยังไง
ตอนนั้นมาตอนนี้กินเวลาหลายวันแล้ว
ขณะนี้กูปิดเทอมกลางเทอมอยู่ เออกลางเทอมจริงๆ
อะไรที่เคยมีอยู่ก็เริ่มไม่เหมือนเดิม ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
โตขึ้น แก่ขึ้น เมื่อเวลาหมุนขึ้นตามเข็มนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้า
คนทุกย่อมมีการเปลี่ยนแปลง เริ่มหาสิ่งที่เหมาะสมกับตัวเองเจอขึ้น
และเริ่มทิ้งสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับตัวเองออก
ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งของหรือว่าบุคคล
อาจจะเป็นของรอบตัว เพื่อนคนหนึ่งหรือที่เคยเรียกเพื่อนตามความเข้าใจ
ของคนที่โดนทิ้ง
สิ่งของกับคน ก็คล้าย ๆ กันในเรื่องของการหาสิ่งที่เหมาะสมกับตัวเอง
หลายคนเจอ หลายคนยังไม่เจอ หลายคนคิดว่าเจอ
อะไรที่เคยเข้ากันได้ เวลาอาจจะเป็นตัวกลางบางอย่างให้มันเข้ากันไม่ได้ไป
โดยไม่มีเหตุผลจำเป็นว่าทำไม หรือใช้พฤติกรรมใด ๆ
แต่อยากจะให้ใครสักคนหนึ่งที่ตัวกูเอง คิดว่ายังไงคน คน นี้ก็ยังเป็นเพื่อนกุอยู่ดี
ไม่ว่าเขาจะเห็นว่ากุไม่เหมาะสมกับการเป็นเพื่อนเขาก็ตามที
รู้ว่า กุยังอยากอยู่กับสิ่งดี ๆ เหล่านั้นตลอดมา
ถึงแม้ว่าจะแทบไม่พูดกันแล้ว แต่อยากบอกว่า อะไรที่ทำมา
ไม่ขอให้อภัย กู้ความรู้สึกกู้ยาก เข้าใจ
แต่ขอโทดเท่านั้นที่คิดออกตอนนี้นะ
ใครสักคน
กลับมาวกเรื่องของตัวเอง
ตอนนี้เริ่มเหงา ไม่ใช่ตอนนี้หรอก เริ่มมานานแล้วไอ้เหงาเนี่ย
แต่ตอนนี้เริ่มเหงาแบบอิ่มตัว
อิ่มตัวที่แบบ เออ กูเหงาของกู แต่กูก็ยังอยู่ของกูได้
ดีใจกับเพื่อนหลาย ๆ คนรอบตัวที่เริ่มที่คู่เป็นของตัวเอง
ว่ากันตรง ๆ กูก็อิจฉาอยู่ เพราะลึก ๆ อยู่ก็อยากมี
เหมือนเคยพูดกับไอ้จูนไว้ว่า
กูพร้อมแล้ว แต่สภาวะโดยรอบทำให้กูต้องรอ
หรือตัวกูเองว่ะที่ทำตัวเองไม่ให้ตัวเองต้องรอ
ว่าแต่คนที่รออยู่ใครสักคน คนคนนั้น เธอนั้นแหละ
ฉันยังตัดใจไม่ลงเสียที
หวังว่าเธอคงมีความสุขเนอะ แน่แหละเธอต้องมีความสุขแน่ ๆ
ยินดีด้วย ตอนนั้นไม่ได้ยินดีด้วยความจริงใจ
เพราะยังรู้สึกตัวเองว่าเป็นโรค สถาวะที่บอกไม่ได้ของผู้แพ้อยู่น่ะ
ยินดีด้วยครับยินดีด้วยจริง ๆ
ตอนนี้มีเพื่อนคนใหม่ ที่จริงอยู่กันมานานแล้ว
แต่พึ่งทำความรู้จักกัน
คือ
ความเหงา
เป็นเพื่อนที่อยากเลิกคบจริง ๆ
พอดีฟังเพลง บอย ตรัย เพลงหนึ่ง
เออ แล้วมันโดนแหะ บอกได้หมดเลยว่าไอ้ที่เป็นอยู่ขนาดนี้คืออะไร
เพลงนั้นคือ
เพื่อนของเราชื่อความเหงา
เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้ ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายหรือดี ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน....เคียงไป บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพรำ วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา... ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพรำ วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป กอดความเหงาไว้กับใจ อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว และคนเราจะทนเหงาไปได้สักเท่าไหร่ ใกล้แล้วกับความเหงาที่อิ่มตัว
12 March แพ้ แพ้ก็คือแพ้ ก็แค่แพ้ จะให้ทำยังไง ก็แค่ความรัก
คนแพ้ก็ง่าย ๆ แค่ทำใจ ใช่ ง่าย ๆ แค่ทำใจเท่านั้นเอง ใช่แค่ทำใจ
นิดเดียว แค่ความรัก แค่อกหัก แค่นั้นเอง
ใจจะแพ้ แค่ใจมันอ่อนแอ แค่ช่วงเวลานี้เอง
ใจจะเจ็บ มันก็เจ็บแค่คนเดียวเท่านั้นเอง
สุดท้ายมันก็เป็นเพราะใจตัวเอง ที่มันบางเอง ที่มันอ่อนแอเอง
สุดท้ายก็ต้องนั่งปลอบใจตัวเองแค่นั้นเอง
สุขสุดท้ายก็เพียงสุขเล็กน้อยที่พบคนถูกใจ แต่มันเจ็บก็เจ็บเกินใจ เพราะใจเราบาง
ได้เวลาแล้ว ตื่นจากฝัน ตื่นได้แล้ว ฝันจบแล้ว ถึงเวลาที่ต้องลืมตาเสียที เพราะที่จริงเขาไม่ได้รักเรา
สุดท้ายแล้ว คำว่าแพ้ ก็เหมาะสมกับหัวใจ ไม่ใช่แพ้เพราะใคร แต่แพ้เพราะใจตัวเอง
แพ้ก็คือแพ้ แค่นั้นเอง
07 March ป่วย หลังจากการสอบนรกมาหลายวัน พรุ่งนี้ก็ตัวสุดท้ายแล้ว
แต่เป็นเพราะอะไรไม่รู้ เมื่อคืนรู้สึก แปลก ๆ มาก ๆ
กล้ามเนื้อตาเริ่มตึง ประสาทตาพร่ามัว ไข้ขึ้น
และอาการที่หนักใจที่สุดคือ อ้วกกก กินเหี้ยไรก็อ้วก
แล้วดันต้องมานั่งอ่านหนังสืออีก
ไอ้เหี้ย เอ้ยยย กูป่วย T^T
หมด ๆ ตัวป่วย ใจป่วย เอาไรมาเหลือว่ะนี่
ปล. สุขสันต์วันเกิด กู มะปราง จูน มัท ไล่ ๆ กันนะ 20 February ติ่น อาจเป็นฉันที่มันฝันไป คิดคนเดียวว่ามันง่ายดาย คิดอะไรไปเอง
และก็เป็นฉัน โทษตัวฉันเอง ที่มันเพ้อทุกครั้ง และยังเข้าข้างตัวเอง
คนช่างฝันได้แต่ฝันไป ได้แต่ฝันไป ฝันว่าเธอนั้นมีใจไปเอง
เพียงเธอดีกับเราเพียงแค่นิดหน่อยใจก็หลุดลอย ก็คอยแต่รอ
แต่ว่าใจมันยังไม่พอไม่เคยย ก็อย่าเลยย หยุดเพียงเท่านี้...
ตื่นได้แล้วฝันจบแล้วว ถึงเวลาที่จะต้องลืมตาเสียที
.....พอแค่นี้...เพราะที่จริงเขาไม่ได้รักเรา...... 07 February เมื่อความเหงาทำลายหัวใจเมื่อความเหงาทำลายจิตใจ เมื่อจิตใจเราเริ่มบางลง จนกระทั้งหัวใจเริ่มทนไม่ไหว การแสดงออกทางกายจึงออกมา เคยกันบ้างไหม เหงาจนไม่ไหวแล้ว เคยไม่เคยไม่รู้ ที่แน่ ๆ นาทีนี้ฉัน "เหงา"
พักนี้เหงาจัด เหงาจนไม่รู้จะว่าไงแล้ว ทั้งเหงา ทั้งเศร้า ทั้งไม่เข้าใจ เกิดมาในชีวิตไม่เคยเลยจริง ๆ นะ ที่จะรู้สึกแบบนี้ หรือเพราะทนมาตลอดจนครั้งนี้ทนไม่ไหวแล้วละมั้ง เลยหลุดออกมาหมด เป็นเพราะอะไรว่ะ คนรอบข้างมีคู่ แล้วเราอยู่เป็นคนที่ 3 ด้วยมั้ง ทำให้เรารู้สึกอย่างนี้ แม่งเอ้ย กุเหงา ใครว่าอะไรไม่รู้แล้ว ที่แน่ ๆ อยู่คนเดียวมันไม่เหงาเท่าสามคน จริง ๆ นะ ยืนยัน แล้วยังจะเกิดเรื่องที่มันไม่อยากจะให้เกิดขึ้นเลยอีก เกิดขึ้นจนได้ พระเจ้าครับ ถามหน่อยเหอะ แกล้งกันอย่างนี้ทำเหี้ยอะไรครับ ไม่รู้จะพูดยังไงต่อแล้ว คือมันเหงาจริง ๆ นะ |
|
||||
|
|
